ตอนที่ 43 สิ่งที่เปิ่นหวังต้องการคือความภักดี

วันถัดมาหลังราชโองการประกาศลงมา คนของจวนอ๋องจิ่งก็มารับคนที่จวนตระกูลเย่แล้ว

ผู้ที่มารับเย่หร่วนคือฉางเฟิง องครักษ์คนสนิทของจวินจ้าน

หลังจากเย่หร่วนพาปั้นเซี่ยออกมา ฉางเฟิงก็เชิญคนขึ้นรถม้า

เมื่อปั้นเซี่ยเห็นฉางเฟิง พลันนึกถึงคราบเลือดที่กระเซ็นใส่รองเท้าปักของตนกับดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยจิตสังหารในวันพิธีปักปิ่นที่จวนตระกูลอวิ๋น ใบหน้าก็อดที่จะซีดเผือดลงมิได้

“คุณหนู นี่มิใช่คนที่ลงทัณฑ์ป้าหลี่ที่จวนตระกูลอวิ๋นในวันนั้นหรอกหรือเจ้าคะ”

นางกดเสียงต่ำกระซิบข้างหูเย่หร่วน ด้วยกลัวเหลือเกินว่าจะถูกฉางเฟิงที่อยู่นอกรถม้าได้ยินเข้า

“เป็นอะไรไป เจ้ากลัวเขาหรือ” เย่หร่วนเพิ่งเคยเห็นปั้นเซี่ยมีท่าทางเช่นนี้เป็นครั้งแรก

“จะไม่กลัวได้อย่างไรกันเจ้าคะ!” ปั้นเซี่ยตอบกลับไปอย่างเป็นเรื่องสมควรยิ่ง ทว่าก็รู้สึกว่าเสียงดังไป จึงกดเสียงให้เบาลงอีกครา