ตอนที่ 17 ขอสมุนไพร

เมื่อเย่หร่วนมาถึงเรือนชิงเหอ ก็พบว่าวันนี้เย่เยียนกับเย่ฉีหนิงก็อยู่ที่นี่เช่นกัน

นี่ช่างแปลกประหลาดนัก ยามปกติมีเพียงนางเท่านั้นที่ได้รับ “เกียรติอันพิเศษ” นี้

“ท่านแม่ วันนี้หร่วนเอ๋อร์ตื่นสายไปบ้าง จึงมาช้า หวังว่าท่านแม่จะไม่ถือโทษเจ้าค่ะ!”

นางเซียวซึ่งนั่งอยู่บนตำแหน่งเจ้าตระกูลมองดูท่าทางว่าง่ายเชื่อฟังของเย่หร่วน พลางแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนยิ่ง

“ไม่เป็นไรหรอก ก่อนนี้ข้าก็บอกแล้วว่าพวกเจ้ามิต้องมารวมคารวะทุกวัน วัยกำลังเจริญเติบโต นอนให้มากหน่อยก็ไม่เสียหาย!”

“ล้วนเป็นแม่นมหลินผู้นั้นที่คอยบีบบังคับให้เจ้าต้องมา ท่านแม่เห็นว่านางออกมาจากตำหนักในจึงได้เกรงใจนางอยู่หลายส่วน มิคาดคิดว่าลับหลังนางกลับสั่งสอนเจ้าเช่นนั้น”

เย่หร่วนเพียงหลุบสายตาลงต่ำ เอ่ยเสียงแผ่วเบา

“แม้แม่นมหลินจะมีหลักเหตุผลบางประการที่สอนไม่ถูก แต่ครูที่เข้มงวดก็สร้างศิษย์ที่เก่งกาจ เวลานี้กิริยามารยาทของลูกก้าวหน้าไปมาก ความเพียรพยายามของท่านแม่ก็มิถือว่าสูญเปล่าเจ้าค่ะ”

“อืม” หลินซื่อพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนหน้านี้นางยังรู้สึกว่าเย่หร่วนจู่ ๆ ก็ช่างพูดช่างเจรจาขึ้นมา ซ้ำยังเล่นงานนางต่อหน้านายท่านจนเกิดความระแวง บัดนี้เห็นนางยังคงเป็นปกติทุกประการ จึงค่อยเบาใจลงบ้าง

“ยังคงเป็นหร่วนเอ๋อร์ที่รู้ความ!”