เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ปลายคิมหันต์ย่างเข้าสารทฤดู แสงตะวันยังคงเจิดจ้าบาดตาอยู่บ้าง
จวนอันโอ่อ่าตระหง่านตั้งตระหง่านอยู่บนถนนสายยาว สีชาดสะท้อนประกายแดงหม่นใต้แสงตะวัน อักษรปิดทองคำว่าจวนอ๋องจิ่งทอประกายระยับท่ามกลางสีแดงเข้มนั้น
ภายในจวนอ๋องจิ่ง องครักษ์ในชุดดำคนหนึ่งกำลังจับเก้าอี้ล้อเลื่อน พลางเอ่ยปากสนทนากับเจ้านายที่นั่งอยู่บนนั้น
“ท่านอ๋อง จวนอ๋องจิ่งของพวกเรากับจวนตระกูลอวิ๋นแต่ไหนแต่ไรไม่เคยไปมาหาสู่ เหตุใดท่านจึงมีอารมณ์อยากไปร่วมพิธีปักปิ่นของคุณหนูใหญ่ตระกูลอวิ๋นกะทันหันหรือขอรับ”
ชายหนุ่มบนเก้าอี้ล้อเลื่อนไม้สวมชุดคลุมผ้าแพรสีดำ ร่างเอนพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีเกียจคร้าน แมวดำขนดำขลับเป็นมันตัวหนึ่งหมอบอยู่อย่างว่าง่ายในอ้อมอกของเขา
วงหน้าของเขาเย็นชาสูงศักดิ์ ดวงตาดำขลับคู่นั้นราวกับห้วงอเวจีลึกล้ำที่มิอาจหยั่งถึง
“อวิ๋นเหวินคุณหนูใหญ่แห่งจวนตระกูลอวิ๋นเป็นถึงว่าที่พระชายาของน้องสามคนดีของข้า ข้าย่อมต้องไปดูเรื่องสนุกเสียหน่อย!”
องครักษ์ชุดดำได้ยินเช่นนั้นก็ประหลาดใจอยู่บ้าง