ตอนที่ 1 สิ้นชีพพร้อมกัน

คุกใต้ดินอันมืดมิดและเปียกชื้น ไร้ซึ่งแสงสว่างส่องลอดเข้ามาแม้เพียงเสี้ยวเดียว

ชายในชุดคลุมสีดำผู้หนึ่งถูกมัดตรึงไว้บนตะแลงแกงไม้ โซ่ตรวนหนาหนักสองเส้นแทงทะลุผ่านกระดูกผีผาของเขา ผิวหนังส่วนที่พ้นร่มผ้าเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะน่าสะพรึงกลัว

ยามนี้ ชายผู้สวมฉลองพระองค์มังกรกำลังยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเขา ยื่นมือออกไปขยับโซ่เหล็กที่ฝังลึกในเนื้อหนังของเขาอย่างตามอำเภอใจ วาจาที่เอื้อนเอ่ยออกมานั้นราวกับอสรพิษร้ายแลบลิ้น

“เสด็จพี่ทรงพอพระทัยกับการต้อนรับขับสู้ของพวกเราในช่วงวันเหล่านี้หรือไม่”

โซ่เหล็กที่แกว่งไกวเสียดสีกับเนื้อและโลหิต บาดแผลที่ยังมิทันตกสะเก็ดพลันปริแตกออกอีกครา ทว่าจวินจ้านกลับมิได้นำพาต่อความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านทั่วร่าง เพียงใช้ดวงตาคู่นั้นที่ดั่งห้วงลึกไร้ก้นบึ้งจ้องมองคนตรงหน้าเขม็ง ลำคออันแหบพร่าเค้นคำสามคำออกมา

“นางอยู่ที่ใด”

จวินหลีได้ยินเช่นนั้นก็ยกริมฝีปากขึ้นเย้ยหยัน

“นึกไม่ถึงว่ายามนี้เสด็จพี่ยังคงอาลัยอาวรณ์พระชายาแสนดีของตนเองอยู่อีก”

“เสด็จพี่โปรดวางพระทัย หร่วนเอ๋อร์รูปโฉมสะคราญล่มเมือง วิชาแพทย์ทั่วร่างล้ำเลิศประดุจเทพ ทั้งยังช่วยเราแย่งชิงบัลลังก์จักรพรรดิของท่านมา ยามนี้เรารักใคร่นางแทบไม่ทัน แล้วจะปฏิบัติต่อนางอย่างอยุติธรรมได้อย่างไร”

“อีกทั้ง... เรือนร่างอันนุ่มนิ่มของนาง... จุ๊ จุ๊ ช่างทำให้เราลุ่มหลงจนลืมสิ้นทุกสิ่ง... เสด็จพี่โปรดวางพระทัย วันหน้า เราจะช่วยท่านรักใคร่ทะนุถนอมนางให้เป็นอย่างดีแน่นอน”