กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่หลีได้ยินเช่นนั้นก็แค่นเสียงหึออกมา
สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ “การสั่งสอนที่คุณว่าก็คือพาเธอไปร้านขนม อยากได้อะไรกันก็หยิบ จากนั้นก็กลับมาแกล้งทำเป็นจำคนผิดเนี่ยนะ”
หลวนสือเยี่ยนคงเพราะถึงวัยแล้ว จึงตามใจลูกสาวมากเกินไป นาน ๆ ทีลู่หลีรู้สึกว่าไม่ค่อยดี พอเอ่ยเตือนสักประโยคสองประโยค สองพ่อลูกก็พากันมองตาแป๋วใส่เธอราวกับตัดพ้อประหนึ่งเธอทำเรื่องชั่วช้าสามานย์อะไรกันลงไป
“สือเยวี่ยน่ารักขนาดนี้ ไม่กระโดดโลดเต้นซุกซน ไม่รังแกเด็กคนอื่น แล้วก็ยิ่งไม่ก่อเรื่องสร้างปัญหาไปทั่วด้วย”
หลวนสือเยี่ยนรู้สึกว่าลูกสาวคนนี้คือของขวัญที่สวรรค์ส่งมา ช่างดีเหลือเกิน
“พอไม่พอใจ แค่ปลอบนิดหน่อยก็หายแล้ว ไม่เอะอะโวยวายด้วย”