ตอนที่ 217 ฉันไม่เข้ารับการผ่าตัด

ลู่หลีเดินหลบสายตาเข้าไป ยืนอยู่ข้างเตียงแล้วกอดสือเยวี่ยเข้ามาไว้ในอ้อมอก

สือเยวี่ยนุ่มนิ่มมาก ราวกับก้อนสำลี ทั้งยังเหมือนลูกแมวน้อยว่านอนสอนง่ายน่ารักน่าเอ็นดู ยามกอดเธอไว้ ลู่หลีไม่อาจหักห้ามสายตาได้ น้ำตาไหลพรากลงมาไม่ขาดสาย

มือที่โอบล้อมสือเยวี่ยไว้กำแน่น ปลายเล็บแหลมคมจิกฝังเข้าไปในเนื้อ เธอกลับไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย

“แม่คะ~”

สือเยวี่ยถูกกอดอยู่ในอ้อมอก มองไม่เห็นสีหน้าของลู่หลี ทว่ากลับรู้สึกได้ว่าอารมณ์ของเธอไม่ค่อยปกติ

เธอกะพริบตาปริบ ๆ มือเล็ก ๆ เลียนแบบเวลาที่ลู่หลีปลอบประโลมเธอ ตบเบา ๆ ทีละทีอย่างต่อเนื่อง “สือเยวี่ยตัวหอมมากใช่ไหมคะ”

เสียงเจื้อยแจ้วแบบเด็ก ๆ แฝงแววโอ้อวด “ย่าบอกว่า นี่เป็นแป้งหอมที่ซื้อมาใหม่ แม่ดมดูสิคะ”