ตอนที่ 215 แล้วความเสี่ยงล่ะ

ในตอนนั้น ลู่หลีจะนอนทับตัวเขาไว้ ไม่ยอมให้เขาลุกจากเตียง พลางบอกว่าขอนอนต่ออีกหน่อย

นาฬิกาชีวิตของหลวนสือเยี่ยนตรงเวลามาก ตื่นแล้วก็นอนไม่หลับอีก จึงมักจะพูดว่า “ฉันลุกเอง เธอนอนต่ออีกหน่อยเถอะ”

ทว่าลู่หลีกลับไม่ยอม พึมพำว่า “หมอนเนื้อมนุษย์สบายกว่าตั้งเยอะ”

หลวนสือเยี่ยนจนใจ สุดท้ายก็ยอมตามใจเธอ ยินดีเป็นหมอนเนื้อมนุษย์ให้เธอแต่โดยดี

อันที่จริงลู่หลีนอนไม่หลับมาตลอดทั้งคืน สะลึมสะลือหลับไปได้ไม่นานเท่าไร

ด้วยเหตุนี้พอนกส่งเสียงร้อง เธอถึงได้ยันตัวลุกขึ้นคิดจะลงจากเตียง

ตอนนี้พอได้ยินเสียงหัวใจเต้นของหลวนสือเยี่ยน เธอจึงสัมผัสได้ถึงความสงบ ราวกับได้มาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย

ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามา เธอจึงค่อย ๆ ผล็อยหลับไป

ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว