ตอนที่ 209 ร่างกายฉันไหวไหม?

หลวนสือเยี่ยนไม่พูดอะไร แววตาเร่าร้อนคอยเกาะติดอยู่บนตัวเธอตลอดเวลา

ลู่หลีถูกเขามองจนขนลุกชันในใจ สายตาเหลือบมองไปทั่ว แสร้งทำเป็นกำลังหาอะไรกันบางอย่าง

“ไม่นอนเหรอ”

หลวนสือเยี่ยนเปลี่ยนท่าทาง สองมือยกไปหนุนศีรษะไว้ด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับโมเดลสามมิติ สันกรามคมชัด หน้าตาหล่อเหลาได้รูปในขณะที่แฝงความดุดันในตัว

คิ้วและดวงตาคู่นั้นที่ลุ่มลึกถูกแสงไฟสีเหลืองอบอุ่นเหนือศีรษะส่องกระทบ ยิ่งดูลุ่มลึกกว่าเดิม คล้ายบ่อน้ำลึกที่ไม่อาจหยั่งรู้ความตื้นลึก

ให้ความรู้สึกราวกับว่าขอเพียงมีใครคิดอยากจะลองหยั่งดูความตื้นลึก ก็จะถูกดูดกลืนเข้าไปทันที

ลู่หลียืนอยู่ตรงนั้น สูดจมูกเบา ๆ สายตากลับมามองที่ใบหน้าเขา “นอนสิ พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานหาเงินเลี้ยงผู้ชายอยู่นะ”