ตอนที่ 177 เขาพูดไม่ออก

มือของลู่หลีที่กำหนังสือนิทานอยู่บีบแน่นขึ้นเล็กน้อย

เธอเอ่ยถามเสียงเบา “อย่างนั้นเหรอ”

เธอกำลังนึกย้อนถึงภาพถ่ายบนป้ายหลุมศพใบนั้น หลวนสือเยี่ยนในวัยยี่สิบต้น ๆ ทั้งหนุ่มทั้งหล่อเหลา กลิ่นอายความเข้มแข็งห้าวหาญแผ่ซ่านสะดุดตา ไม่ว่าจะเป็นโครงหน้าหรือแววตา ล้วนเปี่ยมล้นไปด้วยชีวิตชีวา

แต่เมื่อมองหลวนสือเยี่ยนที่อยู่ในลานฟื้นฟูสมรรถภาพ แผ่นหลังค่อมงอ เพียงแค่เสี้ยวหน้าด้านข้างก็มองออกว่าเขาซูบโทรมมาก บนใบหน้าไม่มีไขมันสะสมอยู่เลยสักนิด

ราวกับมีเพียงชั้นหนังหุ้มอยู่บนกระดูก ไม่มีเนื้อหนังเลยแม้แต่น้อย

ต่อให้เขาไปยืนอยู่หน้าป้ายหลุมศพ ท่านก็ไม่แน่ว่าจะจำได้ นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมสือเยวี่ยไปโรงพยาบาลตั้งหลายครั้ง ถึงจำหลวนสือเยี่ยนไม่ได้