ตอนที่ 176 ช่างเขาเถอะ

ลู่หลีเงยหน้ามองไปยังที่ไกล ๆ ริมถนนมีต้นไม้สองแถวเรียงตัวเป็นแนวตรง ใกล้จะเข้าสู่ฤดูหนาว กิ่งก้านและใบไม้ต่างแห้งเหี่ยว

มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้ ยกมือขึ้น แบกลางฝ่ามือรอคอยอย่างเงียบงัน

เธอกำลังรอให้ใบไม้แห้งหลุดพ้นจากพันธนาการของปลายกิ่ง จากนั้นก็หมุนเคว้งปลิวร่วงหล่นตามสายลม และท้ายที่สุดก็ตกลงบนกลางฝ่ามือของเธอพอดิบพอดี

ลู่หลีมองดูเธอ พลันรู้สึกเฝ้ารอสายลมวูบหนึ่งขึ้นมาเช่นกัน

ทว่าผ่านไปไม่นาน หญิงสาวคนนั้นก็เดินจากไป คงเป็นเพราะท่าทางแบบนี้ในสายตาของคนเดินถนนดูจะค่อนข้างโง่เง่า เธอจึงไม่อยากถูกจับจ้องด้วยสายตาแปลก ๆ

“อย่างนั้นเหรอ”

เธอก้มหน้า สูดหายใจเข้าลึก ๆ ในอากาศอบอวลไปด้วยความเวิ้งว้างและความเงียบงันเย็นเยียบของฤดูใบไม้ร่วง