ตอนที่ 163 ติดอยู่กับอะไรกันแน่?

ลู่หลีได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่กี่วินาทีต่อมา สีหน้าพลันสงบนิ่ง “ได้ เข้าใจแล้ว”

สีหน้าเรียบเฉยราวกับเป็นเพียงข่าวสารธรรมดาทั่วไป

ทว่ามือที่ถือแก้วน้ำกลับทรยศเธอ มือของเธองดงาม นิวยาวและขาวผ่อง แต่ยามนี้ข้อนิ้วบนหลังมือกลับซีดขาว เส้นเลือดสีน้ำเงินปูดโปนเห็นได้ชัดเจน บ่งบอกว่าออกแรงบีบไม่น้อย

เธอแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ถ้ามีเวลาว่าง ฉันจะพาสือเยวี่ยไปเยี่ยมเขา”

เหลียงหว่านซู่ทอดถอนใจในอก มีหรือที่เธอจะไม่รู้ว่าลู่หลีกำลังแสร้งทำเป็นใจเย็น ความจริงแล้วยังคงห่วงหาอาลัยมาโดยตลอด

“อาหลี ปล่อยวางเถอะ”

นับตั้งแต่หลวนสือเยี่ยนประสบเหตุ เธอไม่เคยยอมรับผลลัพธ์นี้ คนรอบข้างก็เช่นเดียวกัน เพียงแต่ในฐานะแม่ เธอจึงมีอารมณ์สะเทือนใจรุนแรงกว่า