ตอนที่ 156 ต้องเข้าใจผิดแน่ๆ

โจวฉู่หรานหลังจากทำงานไปได้สักพัก ความกระปรี้กระเปร่าที่มีก่อนหน้านี้ก็ค่อย ๆ มลายหายไป

ช่วงแรก พอกลับมาเธอมักจะอดใจรอไม่ไหวที่จะแบ่งปันเรื่องสนุก ๆ หรือไม่ก็นินทาเรื่องซุบซิบของเพื่อนร่วมงานกับลู่หลี

พอนานวันเข้า ก็ค่อย ๆ กลายเป็นการบ่นตัดพ้อและความไม่พอใจ กระทั่งถึงขั้นก่นด่า

ด่าเพื่อนร่วมงานว่าเป็นพวกโง่เง่า เรื่องที่แค่พูดคุยประโยคสองประโยคก็จัดการได้แท้ ๆ กลับต้องดึงคนเข้ากลุ่ม มีคนสิบยี่สิบคนมานั่งถกเถียงยืดเยื้อไร้สาระกันในกลุ่มตั้งครึ่งค่อนชั่วโมงแล้วค่อยลงมือทำ

“มีแต่พวกว่างจนหาเรื่องแท้ ๆ”

โจวฉู่หรานเอนหลังพิงหัวเตียงด้วยความคับแค้นใจ หลังจากตอบข้อความเรื่องงานแล้วก็โยนโทรศัพท์มือถือไว้ข้าง ๆ พลางถอนหายใจออกมา

“ทำงานรับจ้างนี่มันน่าเบื่อจริง ๆ”