กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อืม”
หลวนสือเยี่ยนดึงสติกลับมา เอี้ยวตัวพิงราวกันตกริมทะเลสาบ ความหงุดหงิดสายหนึ่งพลันพลุ่งพล่าน อาการอยากบุหรี่กำเริบขึ้นมา จึงยื่นมือไปคลำกระเป๋าตามจิตสำนึก ทว่ากลับคลำเจอเพียงกระดาษทิชชู่
เขาถอนหายใจออกมา มองดูผิวน้ำที่สงบนิ่งในทะเลสาบ ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นกะทันหัน “พอจะมีเวลาคร่าว ๆ ไหม?”
เหลียงซู่ทางปลายสายคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เวลาที่เรื่องจะผ่านพ้นไปน่ะเหรอ?”
หลวนสือเยี่ยนส่งเสียงอืมตอบรับไปคำหนึ่ง
“ถ้าเร็วก็สามปี ถ้าช้าล่ะก็...”
เขาพูดพลางชะงักไปครู่หนึ่ง “ไม่แน่นอน”
สามปี...
ลมหายใจเฮือกหนึ่งของหลวนสือเยี่ยนพลันสะดุดนิ่งอยู่ที่ลำคอ ไร้ความเคลื่อนไหวอยู่นาน ราวกับถูกตรึงไว้กับที่ก็ไม่ปาน
“สือเยี่ยน นายกำลัง...”