ตอนที่ 150 ฉันไปชมเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

เธอหันหลังให้ประตูแล้วล้มตัวลงนอน สัมผัสได้ว่าหลวนสือเยี่ยนยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูอยู่นานโดยไม่ขยับ เธอไม่ได้ส่งเสียงอะไรอีก พลางหลับตาลง

“ฉัน…จะอยู่ต่ออีกสองสามวันแล้วค่อยไป”

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดหลวนสือเยี่ยนก็เอ่ยปาก น้ำเสียงเจือความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะสังเกตเห็น ชัดเจนเป็นพิเศษภายในห้องนอนอันกว้างขวางและเงียบสงัด

ลู่หลีง่วงอยู่บ้างจึงไม่ได้ใส่ใจ เผลอหลับไปอย่างสะลึมสะลือ

วันรุ่งขึ้นเธอนอนจนถึงเก้าโมงครึ่งจึงตื่น ล้างหน้าแปรงฟันอย่างเชื่องช้าเสร็จแล้วเปิดประตูออกไป “ตื่นแล้วเหรอ กินมื้อเช้าสิ”

หลวนสือเยี่ยนสอบถามเวลาตื่นนอนของลู่หลีมาจากป้าหลี่ เห็นว่าเวลาใกล้เคียงแล้วถึงได้เริ่มอุ่นอาหารเช้า เขาอยากให้ลู่หลีได้กินของร้อน ๆ