เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อ้อ งั้นตระกูลฟางโดนด่า ก็ไม่ถือว่าโดนปรักปรำจริง ๆ นั่นแหละ”
สายตาของโจวฉู่เกอเหลือบมองลู่หลีเป็นระยะ รู้สึกว่าลู่หลีสงบเยือกเย็นขนาดนี้ มันดูผิดปกติเกินไปหรือเปล่า
ยังไงเสีย นั่นก็คืออดีตสามี
“เอาละ กินข้าวกันเถอะ”
ลู่ชิงหรานกล่าว “ล้วนเป็นเรื่องบ้านคนอื่น จะไปยุ่งอะไรมากมาย”
โจวฉงก็เออออตามด้วย “ใช่ โฟกัสเรื่องตัวเองเถอะ ภารกิจตอนนี้นายคือตั้งใจเรียน ทั้งวันเอาแต่วิ่งเพ่นพ่านไปเรื่อย”
สามทุ่มกว่าช่วงค่ำ หลายคนย้ายจากโต๊ะอาหารมายังห้องรับแขก
ลู่หลีอธิษฐานต่อหน้าเทียน เป่าดับ แล้วค่อย ๆ ตัดเค้ก
“อาหลี อยู่ฝรั่งเศสไม่ได้คุมอาหารใช่ไหมเนี่ย”
โจวฉู่เกอเห็นลู่หลีแล้วก็รู้สึกว่ามีตรงไหนไม่ชอบมาพากล มองจากมุมนี้ เขาถึงเพิ่งมีจิตสำนึกถึงจุดที่แปลกไป “ดูมีน้ำมีนวลขึ้นนิดหน่อยนะ”