กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คนที่พบเจอต่างบอกว่าจะคุยกับเธอทั้งนั้น ลู่หลีรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฟางเจวี๋ยเซี่ยอยู่ที่นี่ด้วย หรือเพราะมีคนถามกันมากเกินไป เธอจึงเริ่มรำคาญใจ
มีอะไรกันน่าคุยกันนักหนา?
ก็แค่ถามถึงสาเหตุที่เธอหย่าร้าง พวกผู้อาวุโสอย่างเหลียงหว่านซู่ไม่รู้เรื่องเธอยังพอเข้าใจได้ แต่จ้าวเชี่ยวรู้อยู่แก่ใจทุกอย่าง ทำไมถึงพูดจาแบบนี้ออกมาด้วย
“ฉันพอจะรู้ว่าเธออยากพูดอะไรกัน”
ลู่หลีคิดในใจ ในเมื่อจ้าวเชี่ยวต้องไว้หน้าตา หรือไม่อยากเป็นคนเลวในสายตาใครจึงยังคงไปมาหาสู่กัน เช่นนั้นให้เธอเป็นฝ่ายทำตัวร้ายกาจเองก็แล้วกัน เรื่องพรรค์นี้เธอถนัดอยู่แล้ว
“แต่ฉันไม่อยากเสียเวลาและเปลืองน้ำลาย ไม่มีประโยชน์อะไร และไม่มีความหมายด้วย”