ตอนที่ 97 ไม่มีอะไรจะถามฉันเหรอ?

ขอบตาของลู่หลีรื้นชื้น น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย เธอกดข่มอารมณ์เอาไว้พลางเอ่ยอย่างร้อนใจ “ยายของฉันออกกำลังกายสม่ำเสมอมาตลอดหลายปีนี้ ไม่มีทางป่วยเป็นโรคนี้หรอก…”

หมอถอนหายใจ เรื่องพรรค์นี้เขาเห็นมามากจนชินชาไปแล้วด้วยซ้ำ

เขาเอ่ยขึ้น “คนแก่ก็เป็นแบบนี้กันหมดแหละครับ ปวดจนทนไม่ไหวจริง ๆ ถึงค่อยยอมบอก”

“บางทีอาจจะไม่สบายตัวมาก่อนหน้านี้นานแล้ว แต่ไม่ได้บอก ยื้อมาจนถึงตอนนี้ถึงเพิ่งตรวจพบ”

ลู่หลีเดินออกจากห้องทำงานของหมอราวกับคนจิตหลุดลอย ในหูมีแต่ถ้อยคำที่หมอพูดก้องอยู่

“เคารพความประสงค์ของผู้ป่วยเถอะครับ หากคนในครอบครัวดึงดันจะทำเคมีบำบัดเพียงเพื่อยื้อลมหายใจเอาไว้ คนที่ทรมานก็คือตัวผู้ป่วยเอง”