ตอนที่ 93 ยัยคนบื้อเอ๊ย

ลู่หลีผลักประตูนิกายร้านดอกไม้ กวาดตามองรอบหนึ่งแล้วพยักหน้า “ขอ... ดอกโบตั๋นช่อหนึ่ง”

เธอถือดอกไม้กลับมาที่หมู่บ้านจัดสรร เพิ่งเข้าบ้าน เหลียงหว่านซู่ก็โทรศัพท์มา “อาหลี ตอนเย็นมากินข้าวที่เรือนพักส่วนกลางนะ ไม่ต้องเก็บของหรอก ปีที่แล้วพวกเธอทิ้งเสื้อผ้าไว้แล้ว”

“ได้ค่ะ”

ทุกปีช่วงปีใหม่ต้องไปพักที่เรือนพักส่วนกลางสองสามวัน ลู่หลีตอบรับ จากนั้นจึงเอ่ยว่า “ฉันจะไปรับหลวนสือเยี่ยนก่อน แล้วค่อยกลับไปด้วยกัน”

“ได้เลย ดีจ้ะ!”

เหลียงหว่านซู่คิดว่าลู่หลีน่าจะเตรียมเซอร์ไพรส์เล็ก ๆ อะไรกันไว้ให้หลวนสือเยี่ยนเหมือนปีที่แล้ว แน่นอนว่าเธอไม่คิดขัดขวาง “ฉันรอพวกเธอกลับมานะ”