ตอนที่ 92 คุยกันพังไม่เป็นท่า

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกไป รูม่านตาของหลวนสือเยี่ยนก็หดเกร็งฉับพลัน แววตาแปรเปลี่ยนจากความหงุดหงิดเมื่อครู่เป็นเฉียบคม

ลู่หลีที่สังเกตเห็นจุดนี้เลิกคิ้ว “ทำไม ฉันพูดแทงใจดำเหรอ”

หว่างคิ้วของหลวนสือเยี่ยนขมวดมุ่นซ้อนทับกันแน่นราวกับเชือกป่าน มือที่วางอยู่บนหัวเข่าก็กำแน่นเป็นหมัด

ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรงคมกริบ ราวกับวินาทีถัดไปจะบาดคนให้เป็นแผลได้

“ฉันหวังว่าเธอจะใจเย็นลงหน่อย”

ลู่หลีพ่นลมหายใจปราณขุ่นออกมา “อืม พูดถูก”

เธอไม่อยากจะคุยต่อไปอีกแล้ว

ลุกขึ้น ปิดประตู ลงกลอน ช่างคล่องแคล่วเด็ดขาด

เธอไม่รู้ว่าหลวนสือเยี่ยนเข้านอนตอนไหน พอเช้าวันรุ่งขึ้นเดินออกมาที่ห้องรับแขก ในที่เขี่ยบุหรี่ก็มีก้นบุหรี่อยู่เจ็ดแปดมวนแล้ว