กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คนที่สะลึมสะลือได้ยินดังนั้นจึงฝืนเค้นจิตสำนึก ลืมตาขึ้นมองสำรวจอย่างจริงจัง
“หลวน...สือเยี่ยน...”
“นายคือหลวนสือเยี่ยน”
เธอพึมพำ “ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ”
เพราะเมาสุรา เธอจึงพูดขาด ๆ หาย ๆ คงเป็นเพราะการเงยศีรษะมันทรมานมาก เธอจึงยื่นมือออกไป หวังจะปัดมือของเขาออก
หลวนสือเยี่ยนมองทะลุความคิดของเธอ จึงห้ามไว้ทันที “ฉันเป็นสามีของเธอ ที่ที่พวกเราอยู่ด้วยกัน ก็คือบ้าน”
“บ้าน...”
“ใช่”
ลู่หลีไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรกัน จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา หัวเราะจนตัวสั่นเทิ้ม
คิ้วของหลวนสือเยี่ยนขมวดแน่นขึ้นไปอีก “ลู่หลี?”