กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่หลีพยักหน้ารัวเหมือนโขกกระเทียม “จำ...จำได้แล้ว!”
หลวนสือเยี่ยนเห็นเธอมีท่าทีเชื่อฟังดี จึงปรายตามองเธอ “มีอะไรกันต้องการให้ฉันช่วยไหม”
ลู่หลีเผลอจะตอบปฏิเสธไปตามจิตสำนึก แต่ใน 1 วินาทีก็ดึงสติกลับมาได้ “ฉันนึกออกแล้วค่อยหาคุณนะ”
“อืม”
หลวนสือเยี่ยนพยักหน้าอย่างไว้ตัวเล็กน้อย “ครั้งนี้จะปล่อยเธอไปก่อน”
ลู่หลีคิดในใจ : นี่เรียกว่าปล่อยไปเหรอ
เมื่อเห็นหลวนสือเยี่ยนเดินเข้าห้องอาบน้ำไป เธอจึงสวมเสื้อผ้าแล้วกลับไปนอนลงบนเตียงในห้องนอน กำลังกายของเขาไม่ได้โม้จริง ๆ
วีแชตส่งเสียงดังขึ้นมา เป็นข้อความจากมู่ฉือ : [พี่ชายลูกพี่ลูกน้องได้ยินเสียงของเธอจากในคลิป ฉันก็เลยเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังแล้ว]