กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พอแต่งงานแล้ว หัวข้อเรื่องเร่งให้มีบุตรก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
คนรุ่นเก่าต่างรู้สึกว่า แต่งงานแล้วก็ต้องมีลูก ไม่อย่างนั้นจะแต่งงานไปทำไม
ลู่หลีไม่เคยคิดจะเปลี่ยนความคิดของคนรุ่นก่อน คนแต่ละรุ่นต่างมีวิถีชีวิตของตนเอง ค่านิยมที่สั่งสมมาหลายสิบปีใช่ว่าจะเปลี่ยนได้ด้วยคำพูดไม่กี่ประโยค แค่เออออผัดผ่อนไปก็พอ
“คุณอา พวกเรารู้ดีอยู่แก่ใจ”
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “รับรองว่าจะให้หลวนสือเยี่ยนได้อุ้มเด็กก่อนอายุ 40 ปีแน่นอน”
ลู่ชิงหรานชะงักไป “40 ปีเหรอ”
เธอคิดว่าตัวเองฟังผิด “นั่นมันสายเกินไปแล้ว ไม่ได้จริง ๆ”
“ตระกูลหลวนมีเขาเป็นลูกชายคนเดียว แม้พ่อแม่ของสือเยี่ยนจะเปิดกว้าง ไม่ได้เร่งรัดอย่างออกนอกหน้า แต่ในใจต้องอยากอุ้มหลานชายหลานสาวให้เร็วที่สุดแน่”