ตอนที่ 44 บัญชีนี้ เธอมาคิดกับฉันก็พอ

“ไม่ใช่เรื่องที่ฉันทำ ทำไมต้องขอโทษด้วย”

ลู่หลีเม้มปาก มองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วเอ่ยปาก “ฉันเตือนให้เธอปล่อยฉันไปดีกว่า”

“ไม่อย่างนั้นถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เธออย่าหวังว่าจะได้อยู่ในวงการนั้นอีกเลย”

ตอนนี้สภาพแวดล้อมทางกระแสสังคมย่ำแย่ขนาดนี้ หากเธอตกต่ำจนกลายเป็นดาราคดีฉาว ต่อให้มีเบื้องหลังแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์

“ลู่หลี!”

เถียนซินขมวดคิ้ว ชี้หน้าด่าเธอ “เธอทำความเข้าใจให้ดีนะ ตอนนี้เธอถูกลักพาตัวอยู่ เธอควรจะอ้อนวอนขอความเมตตา ไม่ใช่มาข่มขู่ฉัน!”

ลู่หลีรู้สึกว่าคนคนนี้น่าขันสิ้นดี ตอนเด็กไร้สมองอย่างไร โตมาก็ยังไร้สมองอย่างนั้น มักทำอะไรตามอารมณ์อยู่เสมอ