ตอนที่ 42 ไปหาผู้ชายของเธอสิ

หลวนสือเยี่ยนเหลือบมองไปอย่างไม่ใส่ใจ “อ้อ เมื่อกี้ถือแก้วน้ำเดินวนรอบหนึ่ง โดนขาเตียงสะดุดเข้าน่ะ”

เขาเอ่ยอย่างใจเย็น “ไม่ได้ตั้งใจ”

ไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ...

ถ้าเขาไม่พูดเสริมประโยคนี้ก็ยังไม่เป็นอะไรกัน แต่การจงใจเน้นย้ำกลับยิ่งทำให้ลู่หลีรู้สึกว่านี่คือการยั่วยวนกวนประสาท

เธอขมวดคิ้ว จ้องมองคนที่กำลังนั่งอ่านตำราอย่างสบายอารมณ์ โทสะสายหนึ่งแล่นพล่านอัดแน่นอยู่กลางอก

พอเปิดตู้เสื้อผ้าออกดู ก็ไม่มีเครื่องนอนสำรองเหลืออยู่อีกแล้ว

เธอยืนสูดหายใจเข้าลึก ๆ อยู่ตรงนั้น สุดท้ายจึงเดินออกจากห้องนอนใหญ่ไป

หลังจากเป่าผมจนแห้งแล้ว เธอก็ถือไดร์เป่าผมเดินเข้าไปในห้องนอนรอง หวังจะเป่าผ้านวมให้แห้ง

เสียงหวึ่ง ๆ จากการทำงานของไดร์เป่าผมยิ่งทำให้ลู่หลีรู้สึกหงุดหงิด เธอโมโหอยู่นิดหน่อย และดูเหมือนจะมีความน้อยใจปนอยู่ด้วย