ตอนที่ 30 สัตว์ป่าเกินไปหรือเปล่า

หลวนสือเยี่ยนมองเธอ ปลายจมูกของคนทั้งสองสัมผัสกัน ลู่หลีหน้าแดงขึ้นมาทันที

“ถ้ามีคนเห็นเข้า...มันไม่ดีนะ”

โดยเฉพาะโจวฉู่หราน คงได้ตามไล่บี้ถามเธอแน่ ว่าสรุปแล้วหลวนสือเยี่ยนใช้งานได้ดีหรือไม่

คราวก่อนอุตส่าห์เลี่ยงคำถามนี้มาได้ ถ้าทิ้งรอยไว้บนคอจริง ๆ กลัวว่าจะต้องโดนตามซักไซ้ไม่เลิก

มือของหลวนสือเยี่ยนวางทาบลงบนกายเธอแล้วพูดขึ้น “ขี้ขลาดขึ้นนะ”

“...”

สุดท้ายหลวนสือเยี่ยนก็ยังเคารพความต้องการของเธอ โดยเลี่ยงพื้นที่ตรงลำคอไป

จุมพิตอันเร่าร้อนทาบทับลงมา ลู่หลียื่นแขนไปโอบรอบคอเขาตามจิตสำนึก ตอบรับอย่างกระตือรือร้น

กลิ่นอายเข้มข้นพ่นรดใบหน้า เธอหลับตาลง ปล่อยให้แรงปรารถนากลืนกินตัวเอง

เธอต้องยอมรับว่าร่างกายของทั้งสองเข้ากันได้ดีจริง ๆ