กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ฉันไม่เชื่อ”
เหลียงหว่านซู่ปล่อยมือ “เลือกคนส่งเดชจะได้คนดีขนาดนี้เลยเหรอ”
“ฉันว่าคุณอายุมากขึ้นจนสมองไม่มีแสงวิญญาณแล้วล่ะ”
หลวนซ่งมองเธอแวบหนึ่ง ขี้เกียจจะต่อปากต่อคำ หยิบจานฝนหมึกแล้วเดินขึ้นชั้นบนไป
“จะไปตระกูลโจวก่อน หรือจะให้ผมไปส่งคุณกลับ”
หลวนสือเยี่ยนจอดรถไว้ข้างทางแล้วหันไปมองลู่หลีที่อยู่ข้าง ๆ
“อืม... กลับบ้านก่อนแล้วกัน”
ลู่หลีคิดว่าเธอหาเวลาคุยกับลู่ชิงหรานตามลำพังน่าจะดีกว่า ตอนนี้ไปเลยมันดูปุบปับเกินไปหน่อย
หลวนสือเยี่ยนพยักหน้า “ได้”
ตลอดทาง ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันอีก เงียบสงบกันทั้งคู่