ตอนที่ 8 ผู้หญิงไม่ร้าย ผู้ชายไม่รัก

เขามักจะปั้นหน้าขรึม พูดน้อยเงียบขรึม ยามสบตากับเธอ เธอสัมผัสไม่ได้ถึงไออุ่นใด ๆ เลย

แต่บางคราวก็ช่างกระตือรือร้นใส่ใจ เช่นตอนที่สถานีรถไฟความเร็วสูงซึ่งคอยเตือนเธอว่าต่อไปจะกล้าทำความดีก็ต้องดูสถานการณ์รอบตัว ประเมินความเป็นจริงของตนเองดูบ้าง

หรืออย่างเช่นตอนนี้ ที่ยอมให้เธอยืมเสื้อคลุม แถมยังมีสีหน้าสงบนิ่ง ไม่ปล่อยให้เธอต้องรู้สึกกระอักกระอ่วนใจแม้แต่น้อย

ความพูดน้อยเงียบขรึมของเขาคล้ายเป็นเสื้อคลุมชั้นนอกที่เขาสวมไว้เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยาก ส่วนการให้เกียรติและสุภาพบุรุษคือธาตุแท้ข้างใน

ทั้งสองสิ่งเข้ากันได้เป็นอย่างดี หรือพูดอีกอย่างคือ ขอบเขตระหว่างสองสิ่งนี้เขาควบคุมมันได้อย่างยอดเยี่ยม ปราศจากความขัดแย้งแยกส่วนใด ๆ