กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 415 ขลาดกลัว
ฉินเลี่ยพูดจบก็ล้วงมือทั้งสองข้างเข้ากระเป๋า ก้าวเท้าเดินกลับเข้าอาคารหลักไปด้วยตัวเอง
ทิ้งให้เสิ่นเจ๋อยืนสับสนว้าวุ่นอยู่กลางลานบ้านเพียงลำพัง
เมฆบนท้องฟ้าลอยต่ำลงมาอย่างยิ่ง ราวกับกำลังอัดอั้นฝนห่าใหญ่เอาไว้
มัวหม่นสลัวราง ทั้งยังดูหนักอึ้งอยู่บ้าง
เหมือนดั่งสภาวะจิตของเสิ่นเจ๋อในยามนี้ไม่มีผิด
เหนอะหนะ ยุ่งเหยิง ทั้งยังไม่อาจหายใจได้ทั่วท้อง
เสิ่นเจ๋อยืนอยู่ที่เดิมอยู่นานถึงค่อยหันหลังกลับไป
ตอนที่หันกลับไปนั้นมือที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวกำแน่น บนใบหน้าฝืนเค้นรอยยิ้ม แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง “ถังอวิ้น ฮ่า ๆ บังเอิญจัง ฮ่า ๆ……”
ถังอวิ้นไร้ความรู้สึก “ฉันมาหาสวี่เยียน”