ตอนที่ 297 สหายเยี่ยงสุนัข

ตอนที่ 297 สหายเยี่ยงสุนัข

คำสามคำว่า ‘ขอโทษ’ ในหลาย ๆ ครา แท้จริงแล้วไม่ได้มีความหมายอะไรเลย

กอบกู้อะไรกลับมาไม่ได้ ทั้งยังชดเชยสิ่งใดไม่ได้ มีแต่จะยิ่งทำให้ขุ่นเคืองใจอย่างไร้เหตุผล

เมื่อสวีเหวินรุ่ยพูดจบ ศีรษะก็แนบสนิทอยู่กับพื้น ไม่ไหวติงเป็นเวลานาน

ครั้นพอเขาเงยหน้าขึ้นมา น้ำตาและน้ำมูกก็เปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า

“เป็นตระกูลฮั่ว”

สวีเหวินรุ่ยปวดระบมไปทั่วทั้งร่าง ทว่าแผ่นหลังกลับยืดตรงอย่างยากที่จะได้เห็น

หลังจากพูดจบ สายตาของเขาก็จดจ้องอยู่ที่ฉินเลี่ย คล้ายกับกำลังมองเงาร่างของฉินคังอันผ่านตัวอีกฝ่าย