ตอนที่ 160 สงสารหรือว่าชอบ

ตอนที่ 160 สงสารหรือว่าชอบ

ค่ำคืนช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง ลมมักพัดกรรโชกหนาวเหน็บเสมอ

ผสานกับกิ่งไม้แห้งและใบไม้ร่วงริมสองฝั่งถนน

ทำให้ผู้คนนึกเชื่อมโยงไปถึงคำว่า ‘เงียบเหงาวังเวง’ ได้ง่ายดายยิ่งนัก

เมื่อสิ้นเสียงพูดของฉินเลี่ย ลำคอของเขาก็ตีบตัน สายตาจับจ้องลึกซึ้งไปยังร่างของสวี่เยียน

สวี่เยียนมีสีหน้าสงบนิ่ง โดยเฉพาะดวงตากลมโตฉ่ำน้ำคู่นั้นที่ไร้ระลอกคลื่นใด ๆ โดยสิ้นเชิง “หืม?”

เมื่อมองดูสีหน้าของสวี่เยียน ฉินเลี่ยจึงนึกว่าเธอคงฟังไม่ชัด

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง ทว่ากลับไร้ความกล้าที่จะพูดซ้ำอีกครั้ง

ในจังหวะที่เขากำลังจะยอมแพ้และก้าวเท้าลงบันได สวี่เยียนก็พลันเอ่ยปากขึ้น “ล้วนหาเรื่องใส่ตัวทั้งนั้น”

ฉินเลี่ยชะงักฝีเท้าลงในทันที ก่อนจะหันขวับไปมองสวี่เยียน