ตอนที่ 312 ซื้อใจ สังหาร ตะลึงงันและศิโรราบ

ตอนที่ 312 ซื้อใจ สังหาร ตะลึงงันและศิโรราบ

“ขอถามท่านซือเฉิง แล้วพวกเราต้องทำสิ่งใดขอรับ?”

ในจังหวะที่พวกอี่ว์เหวินเถาและคนอื่น ๆ ของต้าเซี่ยรับคำสั่งเตรียมจะถอยออกจากโถงใหญ่ อวี๋ปินแห่งซีหลิ่งก็ยังคงอดรนทนไม่ไหวเอ่ยขึ้นมา เพียงแต่น้ำเสียงแฝงแววโทสะอย่างเห็นได้ชัด ในยามนี้ ขอบเขตขุดดินหมื่นกว่านายที่ควบคุมฐานที่มั่นอยู่ ล้วนเป็นคนของทั้งเจ็ดค่าย อันได้แก่เจาหยาง ซีหลิ่ง ไป๋ยวน ตงคัง อวี้เฉิง ซงหยวน และฉางหนิง ขอบเขตขุดดินของทั้งเจ็ดค่าย ย่อมต้องให้หัวหน้าค่ายหรือระดับสูงของทั้งเจ็ดค่ายเป็นผู้นำทัพ

ก่อนหน้านี้หลังจากเซี่ยหงตีหล่งซานแตก อย่างมากก็แค่ให้เฉินอิ้งป้ากับอู๋เทียนซิงทั้งสองคน ยึดอำนาจบัญชาการทหารของสามค่ายแห่งอวี้เฉิง ซงหยวน และฉางหนิงไปเท่านั้น เซี่ยชวนเพิ่งจะมาถึง กลับริบอำนาจบัญชาการทหารทั้งหมดในมือของพวกเขาอย่างเด็ดขาดรวดเร็วปานสายฟ้าฟาดเช่นนี้ ดังนั้นมิใช่เพียงอวี๋ปิน แม้แต่สีหน้าของพวกโหวจิ่ง ต่งจง และอู๋หนิงหย่วนทั้งสามคน ก็ดูไม่สู้ดีนักเช่นกัน

สิ่งที่อวี๋ปินถามคือตนเองควรทำสิ่งใด ทว่าแท้จริงแล้วเป็นการแสดงความไม่พอใจที่ถูกริบอำนาจทหาร ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นล้วนฟังออก พวกอี่ว์เหวินเถาที่เพิ่งเตรียมจะถอยออกจากโถงใหญ่จึงหยุดชะงักลงทันที พากันจ้องเขม็งไปยังอวี๋ปินด้วยแววตาไม่เป็นมิตร เมื่อถูกคนสิบห้าคนจ้องมองพร้อมกัน สีหน้าของอวี๋ปินพลันฉายแววนึกเสียใจขึ้นมาทันใด ผู้อื่นยังฟังออก เซี่ยชวนย่อมมิต้องเอ่ยถึง

“หัวหน้าค่ายอวี๋ ยังคิดอยากจะคุมทหารต่อไปอย่างนั้นหรือ?”