ตอนที่ 297 โหวจิ่งผิดปกติ การตัดสินใจของโหวคง

ตอนที่ 297 โหวจิ่งผิดปกติ การตัดสินใจของโหวคง

ปีหล่งโย่วที่สี่สิบแปด วันที่ยี่สิบสองเดือนหก ช่วงดึก บนทุ่งหิมะทางทิศตะวันตกของที่ตั้งค่ายไป๋ยวน ขบวนแถวยาวเหยียดราว 5,000–6,000 คน กำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้าทางทิศตะวันตกอย่างช้า ๆ แถวหน้าของขบวนเป็นชายฉกรรจ์ ตรงกลางเป็นคนชรา เด็ก และสตรี ด้านหลังมีคนในทีมล่าอสูรนับพันคนสวมเกราะเหล็กสะพายคันธนูยาว ระเบียบโดยรวมชัดเจน เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นขบวนอพยพย้ายค่ายตามมาตรฐาน

หากสังเกตให้ดีขึ้นอีกนิด ก็จะพบว่าในหมู่คนของทีมล่าอสูรที่สวมเกราะเหล็กด้านหลังขบวน มีคนส่วนน้อยสวมเกราะศึกสีโลหิตปะปนอยู่ด้วย คนที่คุ้นเคยกับสิบสองค่ายแห่งหล่งโย่วเป็นอย่างดี เพียงมองผ่านเกราะศึกสีโลหิตก็สามารถแยกแยะได้ในแวบเดียวว่า ขบวนอพยพขบวนนี้คือคนของค่ายเจาหยาง

“ท่านอาสอง คนของไป๋ยวนจะไม่ย้ายไปหล่งซานพร้อมกับพวกเราหรือ”

ท้ายขบวนแถว โหวคงหันกลับไปมองค่ายไป๋ยวน คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย เอ่ยถามโหวจิ่งผู้เป็นอาสองข้างกายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ท่าทีนอบน้อมยิ่งนัก เช่นเดียวกับหล่งซานที่นำโดยตระกูลหลี่ เจาหยางก็นำโดยตระกูลโหว ทว่าเมื่อเทียบกับตระกูลหลี่แล้ว ลูกหลานตระกูลโหวเห็นได้ชัดว่าสร้างผลงานได้ดีกว่ามาก เจาหยางมีระดับต้านหนาวทั้งหมด 24 คน แซ่โหวของพวกเขาก็ปาเข้าไปถึง 16 คน กินสัดส่วนเกือบเจ็ดในสิบส่วน