กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เสือเมา
ตอนที่ 295 วางกำลังค่ายรังผึ้ง แบ่งทัพสองสาย
“ยกทัพมาอย่างดุดันเกรี้ยวกราด สุดท้ายกลับคว้าน้ำเหลว ป่านนี้หลี่เสวียนหลิงคงโมโหจนแทบคลั่ง ใครจะไปคาดคิดว่าอู่ซวงจะไม่เหลือคนอยู่เลยแม้แต่คนเดียว”
“ไม่ใช่แค่ไม่มีคน เนื้อสัตว์ แร่เหล็ก หินถ่านหิน เสบียงและทรัพยากรส่วนใหญ่ที่ขนย้ายได้ล้วนถูกขนไปจนหมด พวกเขาได้ไปเพียงพื้นที่ว่างเปล่าเท่านั้น”
“เร่งเดินทัพด่วนตลอดสี่ชั่วยาม ทหารหล่งซานพวกนั้นอัดอั้นโทสะไว้เต็มอก สุดท้ายกลับไม่มีที่ให้ระบาย ป่านนี้คงแค้นใจจนแทบกระอัก ฮ่า ๆ ๆ...”
………………
ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอู่ซวง บนทุ่งหิมะที่ห่างออกไปสามกิโลเมตร เซี่ยหงกำลังทอดสายตามองไปยังทิศทางที่ตั้งค่ายอู่ซวงจากระยะไกล ด้านหลังมีเซี่ยชวนและคนอื่น ๆ กำลังสนทนากันอย่างออกรส
“อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ไอสังหารของกองทัพหล่งโย่วสามพันนายนั่นน่าสะพรึงกลัวจริง ๆ เสียงกู่ร้องสังหารสามระลอกนั้นทำเอาฉันตกใจไม่น้อย หากพวกเราสี่พันคนปักหลักสู้ตาย แปดในสิบส่วนคงต้านไม่อยู่”
“ไม่ใช่แปดส่วนที่ต้านไม่อยู่ แต่เป็นสิบส่วน ต้านไม่อยู่ร้อยเปอร์เซ็นต์!”
เมื่อได้ยินคำพูดของหยวนเฉิง เซี่ยหงก็ส่ายหน้าทันที พลางให้คำตอบที่ต่างออกไป ทุกคนได้ยินดังนั้นต่างมีปฏิกิริยาไม่เหมือนกัน ทว่าหากสังเกตให้ดีจะพบว่า เซี่ยชวน อี่ว์เหวินเถา เฉินอิ้งหยวน และเผิงปัว ทั้งสี่คนต่างพยักหน้าอย่างมั่นใจ เห็นได้ชัดว่าเห็นพ้องกับคำพูดของเซี่ยหงอย่างยิ่ง ส่วนคนที่ฝีมือด้อยกว่าเล็กน้อยอย่างหยวนเฉิง หลินไข่ และชิวเผิง กลับเผยสีหน้ากึ่งเชื่อกึ่งสงสัย