กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เสือเมา
ตอนที่ 250 ช่วยคน ข่มขวัญ เหตุไม่คาดฝัน
“ลูกฉันจะตายแล้ว ช่วยด้วย ช่วยด้วย!”
“ตัวฉันร้อนไปหมดแล้ว ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วย……”
“ช่วยด้วย ช่วยด้วย โฮ โฮ…………”
………………
ที่ฐานที่มั่นศิลายักษ์อู่ซวง บนลานกว้างที่ใหญ่ที่สุด ฝูงชนดำมืดมารวมตัวกัน เสียงขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวังดังระงมไปทั่วทุกหนแห่ง ตรงกลางยังมีเสียงเปลวไฟลุกโชนดังขึ้นเป็นระยะ ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัส ดูจากการแต่งกาย เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่หนีมาจากฝั่งหานฉยง
พวกเขาถูกแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม กลุ่มที่ใหญ่ที่สุดอยู่ทางขวา มีจำนวนประมาณเก้าในสิบของคนทั้งหมด ส่วนกลุ่มทางซ้ายและตรงกลางมีคนน้อยกว่า รวมกันแล้วก็ประมาณหนึ่งพันหกร้อยถึงหนึ่งพันเจ็ดร้อยคน แม้สถานการณ์จะวุ่นวายถึงขีดสุด แต่ถ้าสังเกตให้ดีก็จะพบว่าคนทั้งสามกลุ่มนี้ ไม่ได้เบียดเสียดกันอย่างสะเปะสะปะ ระหว่างคนต่อคนต่างก็เว้นระยะห่างกันประมาณหนึ่งเมตรขึ้นไปโดยพื้นฐาน
ยิ่งไปกว่านั้น ตรงกลางยังมีคนที่สวมชุดเกราะสีทองอ่อนเดินไปมาอยู่ตลอดเวลา พวกเขาคอยรักษาความสงบเรียบร้อยไปพลาง และใช้ของเหลวสีดำที่มีลักษณะคล้ายน้ำมันในมือ ช่วยเหลือผู้คนอย่างต่อเนื่อง
“หัวหน้า ไม่ไหวแล้ว คนเยอะเกินไป แถมยังส่งเสียงดังวุ่นวายไปหมด พวกเรามีกันแค่พันสี่ร้อยกว่าคนเอง ยังต้องแบ่งคนไปเฝ้าพวกขอบเขตขุดดินอีก ช่วยคนไม่ทันหรอกครับ ไม่ทันจริง ๆ!”
“แถมยังมีเหตุจลาจลอยู่ตลอด ต้องส่งคนไปปราบปรามอีก ไม่ไหวหรอกครับ”