ตอนที่ 237 ช่วยคน จุดจบของอู่ซวง

ตอนที่ 237 ช่วยคน จุดจบของอู่ซวง

ปีหล่งโย่วที่สี่สิบแปด วันที่สิบเจ็ดเดือนสี่ ก่อนฟ้าสว่าง เหลือเวลาเพียงชั่วโมงสุดท้าย ริมร่องลึกทางทิศใต้ของยอดเขาหยางหยวน เมื่ออี่ว์เหวินเถาเห็นน้ำมันควบเพลิงกว่าร้อยก้อนในห่อผ้า และคบไฟอีกสิบกว่าอัน บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความปีติยินดีในพริบตา รีบจุดคบไฟ จากนั้นใช้น้ำมันควบเพลิงทาให้ทั่วตัว

เมื่อครู่นี้น้ำมันควบเพลิงมีจำกัด เขาทำได้เพียงใช้เฉพาะบริเวณที่มีน้ำค้าง ตอนนี้มีเยอะขนาดนี้แล้ว ก็บีบให้แตกแล้วทาให้ทั่วตัวโดยตรง เมื่อเห็นว่าน้ำค้างขาวบนร่างกายตัวเองหายไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดจิตใจของเขาก็ไม่หนักอึ้งเท่าไหร่แล้ว

“อี่ว์เหวินเถา ข้างในสถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”

อี่ว์เหวินเถาเงยหน้าขึ้น มองเห็นหยวนเฉิงที่อยู่อีกฝั่งของร่องลึก และคนที่สวมเกราะสีทองอ่อนกว่าร้อยคนข้าง ๆ เขา กำลังลากต้นไม้ใหญ่มาหลายต้น เห็นได้ชัดว่าเตรียมจะสร้างสะพาน ก็รีบตะโกนเสียงดังทันที

“อย่าข้ามมา ภูตพิลึกตัวนี้ยังไม่ปรากฏตัว พอเข้าใกล้บนตัวก็จะงอกน้ำค้างขาวออกมามากมาย น้ำค้างพอร้อนขึ้นก็จะระเบิด มีเปลวไฟสีฟ้าผุดขึ้นมา ทาน้ำมันควบเพลิงถึงจะได้ผล!”

ริมร่องลึก หยวนเฉิงหน้าเสีย รีบโบกมือสั่งให้ทุกคนที่เตรียมสร้างสะพานหยุดทันที จากนั้นก็ก้มหน้ามองน้ำค้างขาวที่โผล่ออกมาบนแขนของตัวเอง รีบหยิบน้ำมันควบเพลิงออกมาทาลงบนตัว

“ใช้น้ำมันควบเพลิงทาให้ทั่วตัวก่อน อย่าปล่อยให้น้ำค้างลุกลาม!”