ตอนที่ 212 การโต้เถียง ยกไม่ขึ้นหรือ

ตอนที่ 212 การโต้เถียง ยกไม่ขึ้นหรือ

มาอยู่ที่ค่ายรังผึ้งได้สองปี แม้หลัวหมิงจะยังไม่ได้รับสถานะอภิสิทธิ์ชน แต่ชีวิตความเป็นอยู่ก็ไม่เลวร้ายแล้ว ไม่เพียงแต่จัดหาที่พักอาศัยอิสระในเขตหลักของค่ายรังผึ้งได้เท่านั้น ยังนำพาคนทั้งสิบเอ็ดคนที่มาด้วยกันในตอนแรก มาอาศัยอยู่ด้วยกันกับเขาอีกด้วย หลังจากออกจากอาคารหลักของค่ายรังผึ้ง หลัวหมิงและซ่างผิงก็เดินกลับบ้านโดยไร้คำพูดตลอดทาง "ท่านพ่อ ท่านอาผิง พวกท่านกลับมาแล้ว!"

เมื่อเห็นหลัวเฉิงลูกชายคนเล็ก บนใบหน้าของหลัวหมิงก็เผยให้เห็นรอยยิ้มทันที หลัวเฉิงในวัยสิบขวบ แข็งแรงราวกับลูกวัว สวมเสื้อผ้าหนาเตอะที่ทำจากผ้าทอหยาบ ซึ่งดูดีกว่าที่หลัวหมิงและซ่างผิงสวมใส่เสียอีก ยิ่งไปกว่านั้น ในมือยังถือมีดสั้นสิบหลอมอยู่ด้วย เห็นได้ชัดว่าชีวิตในค่ายรังผึ้งสุขสบายมาก "ท่านพ่อ ท่านอาผิง พละกำลังพื้นฐานของข้า ถึงสี่พันแปดแล้ว คาดว่าอีกไม่กี่วัน ก็คงทะลวงเข้าสู่ขอบเขตตัดฟืนได้แล้ว!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลัวเฉิง หลัวหมิงก็พุ่งตัวเข้าไปหาเขาทันที จับแขนของเขาบีบอยู่ครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้น "ดี ๆ ๆ ช่วงที่ผ่านมาไม่ได้ให้เจ้ากินเนื้ออสูรไปเปล่า ๆ พยายามต่อไปนะ พยายามทะลวงเข้าสู่ขอบเขตตัดฟืนให้ได้ก่อนอายุสิบเอ็ด การแต่งงานกับตระกูลต้วนจะได้มั่นคงยิ่งขึ้น"