ตอนที่ 152 เจตนาฆ่าแห่งจิ้งเซียน ใครจบเห่?

ตอนที่ 152 เจตนาฆ่าแห่งจิ้งเซียน ใครจบเห่?

หงมู่หลิ่ง ยังคงมีสภาพหิมะน้ำแข็งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาหมื่นปีเช่นเคย ต้นไม้ยักษ์แต่ละต้นราวกับหล่อหลอมมาจากแท่งน้ำแข็ง พื้นดินที่ถูกคั่นกลาง ก็ราวกับถูกปูด้วยผ้ากำมะหยี่สีขาว แสงจันทร์ที่ส่องลอดกิ่งไม้ลงมากระทบพื้นดิน ล้วนถูกหิมะดูดซับไปจนหมด ไม่หลงเหลือร่องรอยแม้แต่นิดเดียว รอบด้านเงียบสงัด เสียงลมและหิมะที่พัดผ่านมาเป็นระยะ ๆ ชัดเจนเป็นพิเศษ

“พวกนายห้าคน ทำไมดูเหมือนเสื้อผ้าจะหนากว่าคนอื่นเขาล่ะ”

เซี่ยหงที่เดินนำหน้าขบวน หันกลับไปมองสวีหนิงและหลินไข่ที่ดูตัวใหญ่กว่าคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นก็กวาดสายตามองทุกคน พบว่าชิวเผิง จูซุ่น โจวหยวนไข่ทั้งสามคนก็เหมือนกัน จึงอดสงสัยไม่ได้และเอ่ยถาม ทุกคนในทีมล่าอสูรได้ยินดังนั้น บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้ม กลับเป็นสวีหนิงและอีกสี่คนที่ถูกเรียกชื่อ ที่ดูจะเขินอายอยู่บ้าง

“หัวหน้าค่าย พวกเขาทั้งห้าคน ใส่ของเอาไว้ด้วยน่ะสิ!”

เมื่อเห็นเซี่ยหงหันมามองตัวเอง สวีหนิงก็ถอดเสื้อตัวนอกออกโดยตรง ภายใต้เสื้อคลุมขนสัตว์ยาวสีดำของเขา ไม่ใช่เสื้อซับใน แต่เป็นเกราะหนังสองหน้าสีทองอ่อนหนาเตอะ

“นี่มัน หนังเหลยขุยงั้นเหรอ”

เซี่ยหงก้าวไปข้างหน้าแล้วลองลูบดู ก็จำวัสดุของเกราะหนังได้ทันที จากนั้นก็หันไปมองตำแหน่งหน้าอกของหลินไข่และอีกสามคน ก็เข้าใจทันที ว่าทำไมทั้งสี่คนถึงได้ทำหน้าเขินอาย