กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เสือเมา
ตอนที่ 135 คนค่ายจิ้งเซียนผู้ไม่กลัวตาย
เซวี่ยจงแกล้งตายได้ แถมยังเหมือนมาก นี่ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไร หนามบนหลังนับร้อยเล่มนั่นสามารถพุ่งออกมาได้ เซี่ยหงนึกไม่ถึงจริง ๆ ตึง ตึง ตึง…………
พื้นดินสั่นสะเทือนไม่หยุดจากการเหยียบย่ำของเซวี่ยจงที่กำลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ท่ามกลางหิมะที่ปลิวว่อนอยู่ด้านหลัง คือเงาร่างของเซี่ยหงทั้งสิบสองคนที่ไล่ตามมาอย่างไม่ลดละ
“ดูเหมือนว่าหนามบนหลัง จะเป็นไม้ตายของมัน โชคดีที่วันนี้ใช้ธนูเป็นหลัก นี่ก็ถือว่าฟลุกเหมือนกันนะ!”
ระหว่างที่เร่งฝีเท้าไล่ตาม เซี่ยหงก็หันไปมองบาดแผลที่หัวไหล่ของตัวเอง ในแววตาเผยให้เห็นความโชคดีอยู่สายหนึ่ง หากไม่ใช่เพราะพละกำลังไม่เพียงพอ เขาคงไม่ให้คนอีกสิบห้าคนที่เหลือแยกย้ายกันไปซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ใหญ่รอบ ๆ แล้วใช้วิธียิงธนูเพื่อล่าเซวี่ยจงหรอก
ลองคิดกลับกัน หากทุกคนมีพละกำลังที่แข็งแกร่งพอ ไม่กลัวที่จะเผชิญหน้ากับเซวี่ยจงตรง ๆ แล้วใช้วิธีให้คนนับสิบเข้าไปรุมล้อมโจมตีในระยะประชิด เซวี่ยจงก็คงไม่รอจนถึงวินาทีสุดท้าย ถึงค่อยปล่อยท่านี้ออกมาหรอก เมื่อครู่ก็อยู่ห่างกันตั้งไกล อีกทั้งเขายังพาทุกคนกระโดดลงมาจากต้นไม้ล่วงหน้าแล้ว แต่หัวไหล่ก็ยังถูกหนามที่เซวี่ยจงยิงออกมาเกี่ยวเข้าจนได้ ทิ้งรอยแผลกว้างเท่าฝ่ามือเอาไว้
“ทำไมถึงหายไปสามคนล่ะ”