เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จูกัดกิ๋นถึงกับหัวเราะด้วยความโกรธ “ความผิดฐานละเลยหน้าที่นี่ เจ้ายอมรับได้รวดเร็วดีจริง! แถมยังมีตั้งหลายกระทง!”
หวังจวี้กล่าวอย่างมีเหตุผลหนักแน่นว่า
“สิ่งใดเป็นความผิดของข้า ข้าไม่เคยปฏิเสธ สิ่งใดไม่ใช่ความผิดของข้า ข้าก็ไม่มีวันยอมรับ! ข้าประพฤติตนเที่ยงตรง ไม่กลัวเงาเอียงมาแต่ไหนแต่ไร มีสิ่งใดก็กล่าวไปตามนั้น!”
จูกัดกิ๋นถลึงตาใส่เขา “หมดหนทางแล้ว เขาหน้าด้านเกินไป ใช้โทษหนักเถิด!”
ภาพเครื่องทรมานสารพัดชนิดผุดขึ้นในสมองของหวังจวี้ เขาตกใจจนร้องว่า “เจ้าคิดจะซ้อมข้าให้รับสารภาพหรือ? นี่ไม่สอดคล้องกับหลักกฎหมาย! ในฐานะประธานศาลกฎหมายสูงสุดของราชสำนัก เจ้าไม่อาจรู้กฎหมายแล้วยังฝ่าฝืนกฎหมายเสียเอง!”
สีหน้าของจูกัดกิ๋นเย็นชา “หึ เจ้ายังกล้ามาพูดเรื่องกฎหมายกับข้า ช่างน่าขัน! เกลือเถื่อนแปดหมื่นจิน ใช้โทษหนักแล้วอย่างไร? คนมา ยกเครื่องทรมานขึ้นมา!”