กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ห้าวันต่อมา
อาเต๊าและคณะเดินทางมาถึงชายฝั่งตะวันตกของทะเลสาบชิงไห่ ที่นี่สายลมอ่อนพัดผ่าน ท้องฟ้ากระจ่างใสราวกับถูกชะล้าง ผืนน้ำสีมรกตเป็นระลอกคลื่น
ไกลออกไป ภูเขาหิมะสูงตระหง่านตั้งตัดกับเส้นขอบฟ้า สะท้อนรับกับผืนทะเลสาบ
อาเต๊ามักถอนหายใจเอ่ยว่า 【ยอดเขาสูงเมฆย่อมปั่นป่วน หมอกหนาทึบปุยลอยว่อน】 หรือไม่ก็ 【ส่วนลึกของภูเขาหิมะ ข้ามิได้หลงลืม แสงประทับทั่วร้อยเอ็ดนคร】 【ทะเลสาบใสราวกระจกน้ำค้างยามรุ่งอรุณ คลื่นขาวดุจภูเขาหิมะมาเยือน】 【คลื่นซ้อนทบยอดเขาหิมะ ภูผาเดียวดายหน้าผามรกตขาดสะบั้น】
ริมทะเลสาบชิงไห่
อีกสามวันต่อมา
อาเต๊ามาถึงทางเหนือของทะเลสาบเกลือฉาข่า และเข้าสู่เขตปกครองของผู้บัญชาการเกลือฉาข่า
ดูเหมือนในอากาศจะอบอวลไปด้วยกลิ่นเกลือ