เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิวเสวียนอายุได้ขวบกว่าแล้ว ยังพูดอะไรได้ไม่มากนัก ปากเอาแต่ส่งเสียงอ้อแอ้ เขาวิ่งโซเซเข้ามาแล้วยื่นมือเล็ก ๆ ออกไปให้จางอิงอิงอุ้ม
จางอิงอิงอุ้มเขาขึ้นมา ทัศนวิสัยของหลิวเสวียนกว้างขึ้นทันที เขากวาดตามองไปรอบหนึ่ง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่โต๊ะหนังสือ แล้วโบกไม้โบกมือหมายจะไปเล่นพู่กัน
จางอิงอิงยิ้มบาง ๆ แล้วบอกให้หวางกุ้ยเหรินเก็บพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึก จากนั้นจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
“เสวียนเอ๋อร์อยากเรียนรู้ตัวอักษรแล้วหรือ รออีกสักสองสามปี แม่จะจัดหาอาจารย์ให้เจ้า อย่าได้โวยวายไม่ยอมอ่านหนังสือเชียวล่ะ”
หวางกุ้ยเหรินเก็บของไปพลางหัวเราะไปพลางกล่าวว่า
“องค์ชายใหญ่ของพวกเราฉลาดที่สุด ย่อมไม่มีทางไม่ชอบอ่านหนังสือแน่ เขาจะต้องเก่งกาจทั้งการขับบทกวีและประพันธ์โคลงกลอนเหมือนฝ่าบาทเป็นแน่”