กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ม้าเสงรีบวิ่งออกมานอกกระโจม มองท้องฟ้าที่สว่างจ้าแล้ว และมองกองทัพฮั่นที่เริ่มวุ่นวายขึ้นมา คิ้วขมวดแน่น
“ฟ้าสว่างแล้วเพิ่งมารายงาน ข้าว่านายพันผู้นั้นไม่ได้จงใจรอหนึ่งเค่อหรอก เกรงว่าเขาคงหลับไป และไม่ได้สังเกตเลยว่าหน่วยลาดตระเวนยังไม่กลับมา!
ยิ่งไปกว่านั้น อาจไม่ได้หายไปเพียงครึ่งชั่วยาม แต่อาจนานกว่านั้น”
หู่น่าได้ยินแล้วก็สะท้านไปทั้งร่าง “หากเป็นเช่นนั้นจริง ข้าศึก…”
ม้าเสงพยักหน้า “ข้าศึกอยู่ใกล้เพียงปลายจมูกแล้ว!”
“จะทำอย่างไรดี?”
“จะทำอย่างไรได้อีก? เอาอย่างชาวทุ่งหญ้า หากสู้ไหวก็สู้ หากสู้ไม่ไหวก็หนี!”
หู่น่าถามอย่างร้อนรน “แล้วกระโจมเล่า? ยุทโธปกรณ์เล่า?”
ม้าเสงถอนหายใจ “ชีวิตใกล้จะรักษาไว้ไม่ได้อยู่แล้ว จะมัวสนใจยุทโธปกรณ์ไปทำไม!”