กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางอิงอิงวางพู่กันลง กล่าวด้วยน้ำเสียงเชื่องช้าว่า:
"ดูจากรายงานทหารเมื่อสองสามวันก่อน กองทัพใหญ่เคลื่อนไปทางซูเล่อ อูซุน และต้าเยวียนแล้ว เมื่อปราบดินแดนเหล่านี้เรียบร้อย ฝ่าบาทคงได้เสด็จกลับมาแล้วกระมัง"
"จริงหรือ?"
"ก็ไม่แน่หรอก ข้าเดาเอาเอง โถ……"
จางอิงอิงถอนใจหนึ่งครั้ง ส่ายหน้า "บางที สวามีอาจช่วยปลดปล่อยราษฎรของกุษาณะและอาณาจักรอาร์ซาซิดไปพลากด้วย หรือแม้แต่ เมื่อพระทัยห่วงใยทุกข์สุขของคนทั้งแผ่นดิน อาจเสด็จถึงแดนโรมอันเลื่องลือ เปลดปล่อยทาสที่นั่นเสียบ้างก็ได้นะ"
ฮิมิโกะหน้าเศร้าสร้อย "พวกเจ้าล้วนมีบุตรอยู่เคียงข้าง มีแต่ข้าผู้เดียวที่เปล่าเปลี่ยวว้าเหว่"