เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อาเต๊าหัวเราะพลางกล่าว “ว่าอย่างไร? เจ้ามิใช่บอกว่าจะมีคนมาช่วยเจ้าหรือ? พวกเราเดินเข้ามาติดกับเองเช่นนี้ ไม่ดีหรอกหรือ?”
เจ้าหญิงผู้นั้นเบะปากกล่าว “ข้าไม่กลัว! หากแน่จริงก็ปล่อยข้า แล้วตามข้ามา!”
อาเต๊าพยักหน้า กองทัพฮั่นจึงปล่อยตัวนาง
ทหารราวสองร้อยนายซึ่งสวมเกราะครบชุดข้ามแม่น้ำไป เดินอ้อมวกวนอยู่ในป่าเขาเป็นระยะทางราวสิบลี้ ก็พบหมู่บ้านที่มีกำแพงหินล้อมเมืองอยู่ในหุบเขาอันลี้ลับแห่งหนึ่ง
หวงเฮ่ากล่าว “มีแคว้นเล็กที่ไม่มีผู้ใดค้นพบอยู่จริงด้วย ฝ่าบาท กระหม่อมจะไปดูเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”
ยังไม่ทันที่อาเต๊าจะตอบ ทหารหญิงราวหกร้อยคน สวมเกราะหนัง ถือดาบม้า ก็กรูกันออกมาจากหมู่บ้าน
พวกนางสวมกระโปรงยาวกับเสื้อตัวสั้น ผัดแป้งบนใบหน้าและชโลมน้ำมันบนเส้นผม มีทั้งคนแก่คนสาว สูงต่ำปะปนกัน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นกองกำลังที่จับคนมารวมกันอย่างขอไปที