เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เสี่ยวเฮ่า เจ้าไปห้องนอนของจ้าวถ่งกับข้าสักเที่ยว”
อาเต๊าลุกขึ้น แล้วก้าวยาว ๆ จากไป
ไม่นานนัก ทั้งสองก็มาถึงที่พักของจ้าวถ่ง ทันทีที่เดินเข้าไปในลานเรือนก็ได้ยินเสียงบางอย่าง
อาเต๊าคิดในใจว่า
“เป็นเช่นนั้นจริง ๆ หากหนีเสี่ยวเหลยเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เด็กหนุ่มอย่างจ้าวถ่งย่อมไม่มีทางต้านทานได้แม้แต่น้อย ฟังจากเสียงตอนนี้ พวกเขาคงมาถึงขั้นที่ลู่โหยวเขียนไว้ว่า 【คุณชายสวมเสื้อคลุมดำกำลังดื่มอย่างสำราญ ลูกวัวเหลืองของชาวนากำลังไถพรวนอย่างขะมักเขม้น】แล้วกระมัง?”
เพื่อหลีกเลี่ยงความกระอักกระอ่วน เขาจึงถอยออกมายืนอยู่นอกประตูเรือน รออยู่นานพอสมควรแล้วก็ยังไม่เห็นว่าคนในห้องจะมีทีท่าว่าพอใจ อาเต๊าจึงจำต้องขัดขวางคู่รัก กระแอมเบา ๆ แล้วกล่าวว่า
“จ้าวถ่ง เรามาดูว่าบันทึกความรู้สึกของเจ้าเขียนไปถึงไหนแล้ว”