เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อาเต๊าพยักหน้า
“ความงดงามอย่างหนึ่งเรียกว่าแดนรกร้างเหนือ ผืนดินดำแห่งหนึ่งกำลังพ่นประกายแห่งความหวังออกมา กลิ่นหอมอย่างหนึ่งเรียกว่าดอกฮั่นโม่ ที่นั่นมีน้ำและหญ้าอุดมสมบูรณ์ หากใส่ใจบริหารจัดการ ย่อมต้องกลายเป็นแหล่งอู่ข้าวอู่น้ำชายแดนของต้าฮั่นอย่างแน่นอน!”
เฉียนเจาไม่อาจเชื่อมโยงสถานที่แห่งนั้นเข้ากับคำว่า “น้ำและหญ้าอุดมสมบูรณ์” หรือ “แหล่งอู่ข้าวอู่น้ำ” ได้จริง ๆ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโคกูรยอ เขาไม่เห็นเลยว่าสถานที่แห่งนั้นจะเกี่ยวข้องกับคำว่า “ความงดงาม” หรือ “ความหวัง” ได้อย่างไร
แน่นอนว่าเขาย่อมไม่เอ่ยโต้แย้ง เพียงหวังว่าเล่าเสี้ยนจะไม่ส่งเขาไปยังดินแดนหนาวเหน็บแสนทุรกันดารเช่นนั้น และอย่าได้ให้เขาไปบริหารจัดการแหล่งอู่ข้าวอู่น้ำชายแดนอะไรนั่นเลย!
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า