กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เคาทูชำเลืองตามองรอบด้าน เห็นทหารกลุ่มหนึ่งปิดกั้นประตูตำหนักไว้ เพื่อไม่ให้ทหารวุยด้านนอกบุกเข้ามา
ทหารซุ่มโจมตีคนอื่นๆ หันอาวุธมาทางเขา ขุนพลหัวหน้าหลายคนต่างกำอาวุธไว้ในมือ นิ่งรอคำสั่งทหาร
เขาหัวเราะ “ข้ายังนึกว่าพวกเจ้าจะจัดขบวนใหญ่โตสักแค่ไหน ที่แท้ก็มาถึงแค่จิ๋วซุน เฉิงจือ เจี่ยงอี หวงปิ่ง หลิงเฟิง จูจี กับพวกเด็กๆ อีกสิบกว่าคนเท่านั้น? ดูถูกข้าหรือไง?”
จูหวนได้ยินก็กระตุกหนังตา ใจคิด “จิ๋วซุน เฉิงจือ และคนอื่นๆ อยู่ง่อก๊กมานานขนาดนี้ เหตุใดเคาทูจำพวกเขาได้ในพริบตา?”
ลกซุนตวาด “เคาทู เจ้าอย่ามาทำเป็นใจเย็น วันนี้คือวันตายของเจ้า! เจ้าควรจะรู้ว่า…”
“ข้ารู้!” เคาทูขัดคำพูดเขา กล่าวเสียงดัง