กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ลิเงียมเดิมทีก็กำลังอดทนอย่างแสนสาหัสอยู่แล้ว จู่ ๆ ก็โดนแบบนี้เข้าหนึ่งที
ขาถีบเหยียดตรงพรวดขึ้นมาทันที
นิ้วทั้งห้าชี้ตรงเกร็ง ตากับสันจมูกย่นจนเกือบเป็นรูปดอกเบญจมาศ!
ลมหายใจหยุดไปถึงสิบช่วงลมหายใจ!
อยากจะร้องแต่ร้องไม่ออก
อาเต๊าชมว่า “ไม่เลว ไม่เลว! สมเป็นลูกผู้ชาย แบบนี้ยังไม่ร้อง!”
ลิเงียมกัดฟันคิดในใจ “ข้าอยากร้องนะ! แต่ข้าร้องไม่ออก!”
อาเต๊าเห็นเขาทำเช่นนั้น จึงพูดอย่างอ่อนโยน “เจ้ากลั้นหายใจต่อไป ข้าจะเอาแอลกอฮอล์ล้างให้อีกที!”
พูดจบ ก็สาดแอลกอฮอล์อีกถ้วยหนึ่ง
ถุงไข่ของลิเงียมกระตุกแน่น ดอกเบญจมาศขมิบ เสียงลอดไรฟันออกมา “ท่านอ๋อง ข้า...ข้า...ซี๊...”