กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อาเต๊ามองใบหน้าสวยงามนั้นในระยะใกล้ นึกถึงท่วงท่าองอาจและสติปัญญาของนางที่เคยผงาดในสมรภูมิ แล้วหวนคิดถึงความนุ่มนวลสองก้อนนั้น กล่าวว่า:
“ขอให้มีห้วงเวลาที่หวนกลับไปมองได้ และขอร่วมผมขาวด้วยความรักอันลึกซึ้ง”
“พูดภาษาคนหน่อยสิ”
“หึ ๆ ข้ายินดีแต่งงานกับเจ้า!”
“ฮ่า!”
ฮูหยินจู้หรงยิ้มเบิกบานขึ้นทันที โผกอดอาเต๊าไว้แน่น ราวกับกลัวเขาจะหนีไป
อาเต๊ารู้สึกถึงความยินดีนั้น คิดในใจว่า นี่คงมิใช่สิ่งที่กัวตี้แห่งราชวงศ์หมิงเขียนไว้ในบทกวี “พักใต้เขาซู่เซี่ยง บ้านหลิวฉวน พบพระเจี่ยนหลาน” ว่า “จับแขนถามไถ่กันสักหน่อย ก็รู้สึกยินดีเบิกบานใจ” กระมัง?
ยามนี้ หวงเฮ่าอยู่ข้างหนึ่งไอเบา ๆ สองครั้ง กล่าวเสียงเบาว่า “ท่านอ๋อง ได้เวลากินข้าวแล้ว!”
********
เช้าวันรุ่งขึ้น