เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ซิหลงได้ยินจึงพูดเสียงดังว่า “เป็นไปไม่ได้ เด็ดขาดเป็นไปไม่ได้! ชาวเชียงและชาวตี และซยงหนูล้วนดื้อรั้นไม่ยอมคนมาแต่ไหนแต่ไร พวกเขาจะเชื่อฟังคำสั่งของเล่าเสี้ยน เด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนั้นได้อย่างไร? ยังจะเรียกเทพสวรรค์อีก? ช่าง... ไร้ยางอาย!”
เฮ่าจาวขมวดคิ้วว่า “ข้าก็คิดว่าเป็นไปไม่ได้ แต่เล่าปี่ส่งทหารม้าออกมามากขนาดนี้! ในเมืองเสบียงของเราก็เหลือไม่มากแล้ว หรือว่า...”
“อะไรนะ? เจ้าจะถอนทัพ? ถึงแม้ทหารที่ล้อมเมืองจะจากไปแล้ว แต่ถ้าเราถอนทัพกระทันหัน ลิเงียมต้องไล่ตามแน่ หน่วยเถี่ยฝูถูใต้บังคับบัญชาของเขา ไม่ใช่ของไว้ดูเล่น!”
“ไม่ใช่ ข้าหมายความว่า วางแผนไว้ล่วงหน้าสักหน่อย!”
สุมาอี้ว่า “จำเป็นต้องทำอะไรสักอย่างจริง ๆ”
เขาเดินไปมา อยู่นานทีเดียวกว่าจะเอ่ยปาก “ข้ามีอุบายหนึ่ง อาจทำให้ดิ้นรนเอาชีวิตรอดจากพื้นที่ทางตันได้!”